Bóg Wszechmogący mówi: „Wszechmogący patrzy na ciężko doświadczoną ludzkość, słyszy szlochy cierpiących, widzi bezwstydność tych, którzy zostali zgnębieni, a także czuje niemoc i przerażenie ludzkości, która utraciła zbawienie. Ludzie odrzucają Jego opiekę, podążają swoją własną ścieżką i unikają Jego poszukującego wzroku. Wolą razem z wrogiem zakosztować całej goryczy morskich głębin. Westchnienie Wszechmogącego nie może już zostać usłyszane. Wszechmogący nie chce już więcej, by Jego ręce dotykały tragicznej ludzkości. Nieustannie powtarza On swoje dzieło, raz odzyskując, raz gubiąc. W tym momencie jest strudzony i czuje zmęczenie, zaprzestaje więc pracy swoich rąk i przestaje kroczyć wśród ludzi… Ludzie nie są ani trochę świadomi tych zmian, tego, że Wszechmogący przychodzi i odchodzi, Jego smutku i rozczarowania”.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz